yolunda

dönerken müzik dinlesem,

olmazdı hiç.

şehrin gece sesini duyamazdım.

kat kat olmuş,

katlarının birinden;

bir kadının yüksek sesli

kavgasını bilmezdim.

bildim de ne mi oldu

olan biten bu işte;

merdivenlerin sonuna doğru,

adımımı atmıştım ki...

son damla

su, gölgesine doğru yaklaşırken

parçaları, birbirlerine olan bağlılıklarını kanıtlar

ama paraşütleri yoktur ki

o dansın sonrasında açsınlar

su, gölgesiyle buluştuğu an

saçılıverir etrafa, dağınık

biz ise gölgemizden pek ayrılmayız ya

o yüzden belki dağınıklığımız

zihnimiz de öyle,

yanımızdan ayrılmayan bulanık bir gölge

mesela bütün bunlar,

işerken aklıma geldi !

dertlenme

alabildiğine tıkanık bir akşam bu

uzun zamandır rüyalarımda da uçmuyorum üstelik

bir dağ lazım bana havası çarpanından

bir kürek lazım mezar kazmaya

hoşuma giden mısraları, kelimeleri

unutur oldum kendimle beraber

günlerin getirdiği götürdüğünden az

hesaplarım şaştı büsbütün

kış da kış değil zaten

keyfince bunalamıyor bile insan

insem inemiyorum çıksam değil

duvarlarım meyil vermiş üstüme doğru

ya da ben yanlış tarafta duruyorum

dil altı

sabah uyanıyorum; bir geç kalmışlık huzursuzluğu

geç değilse bile erken de olmaz ki hiç

başım ağrımıyor neyse ki, huyunda yok

bazen sigara yakıyorum, illa küfür ediyorum içimden sonra

omuz, kucak, deniz, çimen, rüzgar

birşeylere bıraksam ya kendimi

duman alıp götürüyor yine

vapur alıyor, sarı alıyor

kahveden tanıdığım bir adam selam veriyor geçerken

mimar hayata dokunuyor!

hep bir tesellisi var ya hayatın, hastasıyım

b kapısı

göz göze geldim geçen gün

bir motor sesiydi, geçti, geceydi yine

yavaşça aktı saniyenin bilmemkaçında

belki bir robottu, üç beş puanın peşinde

çorbamdaki sinek kadar bile sevmedim ki ben onu

yanlış anlaşılmasın bu şiirde romantizm yok

anlama da çomak sokarım

aranmayın boşuna

eğer illa aranacaksanız elletmeyin kendinizi

mevlayı çıkarın cepten gerekirse, bari bulan sevinsin

belası bize kalacak ne olsa

uzun düşünce

düş/üyor gece sabaha doğru

dişleri kıtırdıyor köklerinde

iki sivil bitiveriyor hemen

dibinde et kokusu iskender

bir hayalken kelimeler

devrik bir ünlemin üstünden

bir cümle gibi düşü/yor

parça pinçik tesellisiz

çiğnemeden yuttuğu hayat

lapa lapa çocukluğuna düş/üyor

fincanda çorba sonbahar

sırta hırka yalnızlık

eeehh! deyip demekle kalır

voltaların bitimsizliğine

şairane düşü/yor hem

nasıl olsa hiç

dönmese bile

herkes uykusunda

belki yüzü sırtı üstü

bir de tozu toprağı kentin

dudaklarında

sırf

özleminden uyuyakaldım uzun gecelerde
belki rüyama gelir, savurursun saçlarını
yüreğime, maviliklere diye;
sararsın bakışlarımı çekersin derinine,
günü aydınlatır hani gülüşlerin.
yolu gözler bedenim
sırf sonu sana varıyor diye

vapurdan önce

yüzün düşüyor, ben ölüyorum

üşüyorsun, yanıyorum tenine

yollarını yürüyorum.

vapurdan önce ben iniyorum

sana geliyorum

günebakan

rüzgar olur dolanırım

geceye titrer korkaklığım

sevdalar salınır gökyüzünde

uzun uzun koklar gibi

taze ferah bakar gibi

ve ellerim yüzlerinde

güne döner ayçiçeği

hikayeler devam eder

hayat dökülür üzerime

rüzgar olur;

dolanırım

titrer gece

istanbul semalarında

bir teknede uyandın bu sabah

üzerinde balık ve deniz,

koklayamadan sevdiğim bütün gece. 

dumanlarımda suretin,

yüzüne bağladım kendimi

tersine, düzüne ağladım.

bir teknede uyandın bu sabah, 

saklı hikayesi; saklı sen de...

üzerinde balık ve deniz,

ortasında hayatın

kıyısında kaptan;

kendine tayfa uyandın bu sabah.

gözlerin dumanlarımda

sözüne bağladım kendimi;

meğer dumanmışım bütün gece

ruhum benden habersiz,

bütün teknelerini istanbul'un;

kıyıya bağlamış durmuş

sımsıkı; tersine, düzüne

üzerinde balık ve deniz...