meslek icabı

evvel zamanda ilk duvarı ördük, 

o gün bugündür dertlenir dururuz; 

neresinden delmeli, 

neresine yaslanmalı, 

neresinden geçmeli... 

güne döner yüzünü bazen

ve illa ki sırtımızda parka. 

içimiz dışımızda, 

dışı da iç etmişiz şimdi...

bilirim

bilirim ki iyi bakacaksın kelimelerime, cümlelerime;

bir kenara koyacaksın belki ama kaybetmeyeceksin.

unutacaksın varlıklarını, öyle isteyeceksin de;

belki de çoktan unuttun.

bir ihtimal göz atacaksın günün birinde, 

eline dolanıverecek kelimeler,

bilemem ne bulacaksın; 

ne buldun onu da bilemem. 

ben kelimelere kelimeler ekliyor olacağım,

tıpkı senin gibi; cümlelere cümleler,

yaşantılara yaşantılar. 

ara sıra uzaklara dert yanıp hayıflanacağım,

bir haber alamayışıma üzüleceğim adamakıllı,

halini hatrını soramayışıma dertleneceğim;

cevap alamayışıma...

ama bilirim, iyi bakacaksın kelimelerime, cümlelerime.

ara sıra tozunu alacağım hayatın;

hüzünleneceğim herkes gibi.

çünkü güzelliklerdir hep geride kalan

ama sonra parlayacak kelimeler, 

cümleler, yaşantılar.

herşey bir ödül sanki, 

üstelik güzelliklerdir hep gelecek olan. 

bilirim, iyi bakacaksın kelimelerime, cümlelerime;

ve bilirim bir gün, yüz yüze duracağız. 

bekleme, çıkartıp veremem seninkileri,

artık bendendir onlar.

ama bilirim;

ben de çok iyi bakacağım.

kim-lik

kim-sin

kim-densin

kim-değilsin

kim-esin

kim-liklimisin

kim-desin

kim-sesizmisin

kim-den ötürü

kim-e ithafen

kim-le beraber

kim-e karşı

kim-ine göre

..kim-de değil

ki öncesi de var

nereden çıktı bu park,

rüyalarıma giren;

tel örgülü, ormansı

ve bir o kadar kentin.

hemen arkası beşiktaş;

varolmayan ve içinde,

sürekli bir kaçışı yaşadığım.

bir yanı yüksek, taştan duvar,

önünde sokak lambaları

ve satıcıları, polisleriyle

ardı ardına imgelenen;

düşsel mekanı

kabul edilen tekinsizliğin.

sırf kentin oluşundandır

bir parkın sakilliği

birinci pulman

son vagondan bindim bugün;

vücudumda damlalar,

ve biraz aceleyle.

ilk vagondu menzilim

arada yemekli,

buyur etti beni, çağırdı;

bir bira açtırdı önüme

yanında fıstık söyledi.

sarı, yeşil, toprağın üstünde 

yağmuru bekleyen bir yaz akşamı;

tarlalarda balyalar, bahçelerde

yeterince pastoral.

yük vagonları beklemede,

ayla dolacak geceyi;

biz sadece gelip geçenler.

direkler uzaktan uzağa,

seslenir birbirine.

bunu duyan makinist,

ancak öyle hareket ettirir

metal diskli yığını.

altıyüzelliüçbinyediyüzyetmişaltı nolu

bileti ifşa ettim az önce.

ve pencereden bakmak varken,

daha fazla yazmak olmazdı...

mediumessage or the other versions of simulacrums

medium and the message

all together; seperately

glowing bright to

make us blind.

the message ain't medium,

a little bit larger;

weeping from our sides.

medium for the message,

written down sometimes;

for a small glory.

simulacrum needs to be sentenced,

in the middle of one.

sentenced to medium;

sentenced to message.

sarı yaz

yelkeninde bozkırların kokusu

döner avından balıkçı;

şaşırmayın.

rüzgar ardından gelir usulca,

bütün varlığıyla.

sigarasına ortaktır, 

hayatına olduğu kadar;

ve yalnızlığına.

ucunda balık gezinen oltalar,

kapitalist dinamit. 

hepsi altındadır;

yarattığı dalgaların. 

köşeden geçen

kelimeler, her halükarda
hücrelerin içinden;

duyulur, duyulmaz, sakince
bir duvara gömseniz beni,
tuğla örüp üzerime
balık sırtı olmasa;

hikayeyi de boşverip,
gitsek en iyisi;
daha önce gittiğimiz gibi...

çapraz imge

"yağmur doğar, ve güneş yağar"
farketmezsiniz.
taş akar, hırpalar suyu;
havalanan herşey elbet düşebilir.
yer boşalır, gök ıslanınca;
gün çökerken gece ağarır.
çığlık çekilir, acı atılır;
ve asker ölüme hepimizden daha mahkum.
top biter, oyun yuvarlanır;
sis bastırır
ve tipi çöker akşamlara.

kuş sesleri novalara yayılır

bir hamlede silinen satırlar,

yetim başlangıçlara gebe.

yaratmanın dişi karşılığı.

sadeliği pazar günlerinin,

çocuk sesleriyle sokaktan.

her şairin en az 

bir kez müjdelediği,

bahara vuran gün ışığı,

hüzmeler falan; 

belki yeşil, belki kırmızı. 

ne kaldı müjdelenecek,

bahardan başka?

felaket tellallığı,

ve usandırıcı romantizm.

öfkeyle karışık

sevgi gelgitleri.

arasında yaşam,

lanetlenmiş ve kutsanmış gibi.

yedik içtik iyi hoş, 

seviştik de çok şükür.

kavga ettik haybeden,

biraz televizyon izledik.

kitap dahi okuduk bazen,

çalıştık, çabaladık.

insanız velhasıl,

nerede kalmıştık?

yedik içtik iyi hoş...

toprağımda garip sahiplenmeler

bildiğimiz ne kaldı?

şimdilere yabancı,

tanınası ölüler.

ormanların sesi gibi,

hepimizin unuttuğu.

yalandan parlayan şehir,

sönük insanlığım.

güneş bile yetmiyor artık,

kafalar kalkmayınca.

kalksa bile ne görecek;

öylece sürüklenen,

çizgilerinde hayatın,

asla çizilemeyen.

kulağında fısıltılar,

milyonlar arasında;

deliliğine gizlenir,

delik bulamayınca.