martin hayda gel

adını beğenmedim

2011-09-07T00:28:00.006+03:00

bir şiir ne kadar zamanda yazılır?

yarım saat? yarım bira? yarım asır?

bir ömür boyu yazılanı var mı?

'yaşam bir şiirdir' mi dediniz?

romantizminizi bozmak gibi olmasın ama

bir siktirin gidin afedersiniz

hala merak ediyorsanız

bu okuduğunuzun zamanını

('bu da şiir mi lan' diyenlere de selam)

hiç duymadınız mı yahu?

zaman göreceliymiş!

vallahi ben onların yalancısıyım...

herhalde onlar da benim.

spoon in my pocket

2011-08-19T00:47:00.004+03:00

clouds were playing with the light when

I was looking at the sky; such...

a kind of wet, cool and smooth morning

with movement inside/out, with understanding

sometimes sun shining on my legs, arms

and my face; eyes catching the light

even closed, yet opened

then walked through concrete, stone and glass

between life going on

days of our own to be shared honestly

I found myself at night

with a spoon in my pocket

walking back home with

the night breeze and

uncolored steps of the stairs

thinking about a touch

just to make me sleep

yolunda

2011-05-31T02:25:00.006+03:00

dönerken müzik dinlesem,

olmazdı hiç.

şehrin gece sesini duyamazdım.

kat kat olmuş,

katlarının birinden;

bir kadının yüksek sesli

kavgasını bilmezdim.

bildim de ne mi oldu

olan biten bu işte;

merdivenlerin sonuna doğru,

adımımı atmıştım ki...

son damla

2011-02-10T15:36:00.003+02:00

su, gölgesine doğru yaklaşırken

parçaları, birbirlerine olan bağlılıklarını kanıtlar

ama paraşütleri yoktur ki

o dansın sonrasında açsınlar

su, gölgesiyle buluştuğu an

saçılıverir etrafa, dağınık

biz ise gölgemizden pek ayrılmayız ya

o yüzden belki dağınıklığımız

zihnimiz de öyle,

yanımızdan ayrılmayan bulanık bir gölge

mesela bütün bunlar,

işerken aklıma geldi !

dertlenme

2011-01-24T00:06:00.003+02:00

alabildiğine tıkanık bir akşam bu

uzun zamandır rüyalarımda da uçmuyorum üstelik

bir dağ lazım bana havası çarpanından

bir kürek lazım mezar kazmaya

hoşuma giden mısraları, kelimeleri

unutur oldum kendimle beraber

günlerin getirdiği götürdüğünden az

hesaplarım şaştı büsbütün

kış da kış değil zaten

keyfince bunalamıyor bile insan

insem inemiyorum çıksam değil

duvarlarım meyil vermiş üstüme doğru

ya da ben yanlış tarafta duruyorum

dil altı

2010-12-29T00:04:00.006+02:00

sabah uyanıyorum; bir geç kalmışlık huzursuzluğu

geç değilse bile erken de olmaz ki hiç

başım ağrımıyor neyse ki, huyunda yok

bazen sigara yakıyorum, illa küfür ediyorum içimden sonra

omuz, kucak, deniz, çimen, rüzgar

birşeylere bıraksam ya kendimi

duman alıp götürüyor yine

vapur alıyor, sarı alıyor

kahveden tanıdığım bir adam selam veriyor geçerken

mimar hayata dokunuyor!

hep bir tesellisi var ya hayatın, hastasıyım

b kapısı

2010-12-21T00:29:00.003+02:00

göz göze geldim geçen gün

bir motor sesiydi, geçti, geceydi yine

yavaşça aktı saniyenin bilmemkaçında

belki bir robottu, üç beş puanın peşinde

çorbamdaki sinek kadar bile sevmedim ki ben onu

yanlış anlaşılmasın bu şiirde romantizm yok

anlama da çomak sokarım

aranmayın boşuna

eğer illa aranacaksanız elletmeyin kendinizi

mevlayı çıkarın cepten gerekirse, bari bulan sevinsin

belası bize kalacak ne olsa

uzun düşünce

2010-11-16T00:54:00.003+02:00

düş/üyor gece sabaha doğru

dişleri kıtırdıyor köklerinde

iki sivil bitiveriyor hemen

dibinde et kokusu iskender

bir hayalken kelimeler

devrik bir ünlemin üstünden

bir cümle gibi düşü/yor

parça pinçik tesellisiz

çiğnemeden yuttuğu hayat

lapa lapa çocukluğuna düş/üyor

fincanda çorba sonbahar

sırta hırka yalnızlık

eeehh! deyip demekle kalır

voltaların bitimsizliğine

şairane düşü/yor hem

nasıl olsa hiç

dönmese bile

herkes uykusunda

belki yüzü sırtı üstü

bir de tozu toprağı kentin

dudaklarında

sırf

2010-06-11T10:10:00.001+03:00

özleminden uyuyakaldım uzun gecelerde
belki rüyama gelir, savurursun saçlarını
yüreğime, maviliklere diye;
sararsın bakışlarımı çekersin derinine,
günü aydınlatır hani gülüşlerin.
yolu gözler bedenim
sırf sonu sana varıyor diye

vapurdan önce

2010-06-01T19:02:00.001+03:00

yüzün düşüyor, ben ölüyorum

üşüyorsun, yanıyorum tenine

yollarını yürüyorum.

vapurdan önce ben iniyorum

sana geliyorum

günebakan

2010-04-22T00:55:00.002+03:00

rüzgar olur dolanırım

geceye titrer korkaklığım

sevdalar salınır gökyüzünde

uzun uzun koklar gibi

taze ferah bakar gibi

ve ellerim yüzlerinde

güne döner ayçiçeği

hikayeler devam eder

hayat dökülür üzerime

rüzgar olur;

dolanırım

titrer gece

istanbul semalarında

2010-03-13T15:13:00.002+02:00

bir teknede uyandın bu sabah

üzerinde balık ve deniz,

koklayamadan sevdiğim bütün gece.

dumanlarımda suretin,

yüzüne bağladım kendimi

tersine, düzüne ağladım.

bir teknede uyandın bu sabah,

saklı hikayesi; saklı sen de...

üzerinde balık ve deniz,

ortasında hayatın

kıyısında kaptan;

kendine tayfa uyandın bu sabah.

gözlerin dumanlarımda

sözüne bağladım kendimi;

meğer dumanmışım bütün gece

ruhum benden habersiz,

bütün teknelerini istanbul'un;

kıyıya bağlamış durmuş

sımsıkı; tersine, düzüne

üzerinde balık ve deniz...

meslek icabı

2010-02-21T01:47:00.002+02:00

evvel zamanda ilk duvarı ördük,

o gün bugündür dertlenir dururuz;

neresinden delmeli,

neresine yaslanmalı,

neresinden geçmeli...

güne döner yüzünü bazen

ve illa ki sırtımızda parka.

içimiz dışımızda,

dışı da iç etmişiz şimdi...

bilirim

2010-02-21T00:53:00.004+02:00

bilirim ki iyi bakacaksın kelimelerime, cümlelerime;

bir kenara koyacaksın belki ama kaybetmeyeceksin.

unutacaksın varlıklarını, öyle isteyeceksin de;

belki de çoktan unuttun.

bir ihtimal göz atacaksın günün birinde,

eline dolanıverecek kelimeler,

bilemem ne bulacaksın;

ne buldun onu da bilemem.

ben kelimelere kelimeler ekliyor olacağım,

tıpkı senin gibi; cümlelere cümleler,

yaşantılara yaşantılar.

ara sıra uzaklara dert yanıp hayıflanacağım,

bir haber alamayışıma üzüleceğim adamakıllı,

halini hatrını soramayışıma dertleneceğim;

cevap alamayışıma...

ama bilirim, iyi bakacaksın kelimelerime, cümlelerime.

ara sıra tozunu alacağım hayatın;

hüzünleneceğim herkes gibi.

çünkü güzelliklerdir hep geride kalan

ama sonra parlayacak kelimeler,

cümleler, yaşantılar.

herşey bir ödül sanki,

üstelik güzelliklerdir hep gelecek olan.

bilirim, iyi bakacaksın kelimelerime, cümlelerime;

ve bilirim bir gün, yüz yüze duracağız.

bekleme, çıkartıp veremem seninkileri,

artık bendendir onlar.

ama bilirim;

ben de çok iyi bakacağım.

kim-lik

2010-01-16T16:43:00.003+02:00

kim-sin

kim-densin

kim-değilsin

kim-esin

kim-liklimisin

kim-desin

kim-sesizmisin

kim-den ötürü

kim-e ithafen

kim-le beraber

kim-e karşı

kim-ine göre

..kim-de değil

ki öncesi de var

2009-08-06T03:49:00.004+03:00

nereden çıktı bu park,

rüyalarıma giren;

tel örgülü, ormansı

ve bir o kadar kentin.

hemen arkası beşiktaş;

varolmayan ve içinde,

sürekli bir kaçışı yaşadığım.

bir yanı yüksek, taştan duvar,

önünde sokak lambaları

ve satıcıları, polisleriyle

ardı ardına imgelenen;

düşsel mekanı

kabul edilen tekinsizliğin.

sırf kentin oluşundandır

bir parkın sakilliği

birinci pulman

2009-08-06T03:35:00.004+03:00

son vagondan bindim bugün;

vücudumda damlalar,

ve biraz aceleyle.

ilk vagondu menzilim

arada yemekli,

buyur etti beni, çağırdı;

bir bira açtırdı önüme

yanında fıstık söyledi.

sarı, yeşil, toprağın üstünde

yağmuru bekleyen bir yaz akşamı;

tarlalarda balyalar, bahçelerde

yeterince pastoral.

yük vagonları beklemede,

ayla dolacak geceyi;

biz sadece gelip geçenler.

direkler uzaktan uzağa,

seslenir birbirine.

bunu duyan makinist,

ancak öyle hareket ettirir

metal diskli yığını.

altıyüzelliüçbinyediyüzyetmişaltı nolu

bileti ifşa ettim az önce.

ve pencereden bakmak varken,

daha fazla yazmak olmazdı...

mediumessage or the other versions of simulacrums

2009-08-04T13:28:00.003+03:00

medium and the message

all together; seperately

glowing bright to

make us blind.

the message ain't medium,

a little bit larger;

weeping from our sides.

medium for the message,

written down sometimes;

for a small glory.

simulacrum needs to be sentenced,

in the middle of one.

sentenced to medium;

sentenced to message.

sarı yaz

2009-08-03T02:04:00.003+03:00

yelkeninde bozkırların kokusu

döner avından balıkçı;

şaşırmayın.

rüzgar ardından gelir usulca,

bütün varlığıyla.

sigarasına ortaktır,

hayatına olduğu kadar;

ve yalnızlığına.

ucunda balık gezinen oltalar,

kapitalist dinamit.

hepsi altındadır;

yarattığı dalgaların.

köşeden geçen

2009-07-29T00:00:00.011+03:00

kelimeler, her halükarda
hücrelerin içinden;

duyulur, duyulmaz, sakince
bir duvara gömseniz beni,
tuğla örüp üzerime
balık sırtı olmasa;

hikayeyi de boşverip,
gitsek en iyisi;
daha önce gittiğimiz gibi...

çapraz imge

2009-05-22T14:39:00.008+03:00

"yağmur doğar, ve güneş yağar"
farketmezsiniz.
taş akar, hırpalar suyu;
havalanan herşey elbet düşebilir.
yer boşalır, gök ıslanınca;
gün çökerken gece ağarır.
çığlık çekilir, acı atılır;
ve asker ölüme hepimizden daha mahkum.
top biter, oyun yuvarlanır;
sis bastırır
ve tipi çöker akşamlara.

kuş sesleri novalara yayılır

2009-04-19T15:52:00.001+03:00

bir hamlede silinen satırlar,

yetim başlangıçlara gebe.

yaratmanın dişi karşılığı.

sadeliği pazar günlerinin,

çocuk sesleriyle sokaktan.

her şairin en az

bir kez müjdelediği,

bahara vuran gün ışığı,

hüzmeler falan;

belki yeşil, belki kırmızı.

ne kaldı müjdelenecek,

bahardan başka?

felaket tellallığı,

ve usandırıcı romantizm.

öfkeyle karışık

sevgi gelgitleri.

arasında yaşam,

lanetlenmiş ve kutsanmış gibi.

yedik içtik iyi hoş,

seviştik de çok şükür.

kavga ettik haybeden,

biraz televizyon izledik.

kitap dahi okuduk bazen,

çalıştık, çabaladık.

insanız velhasıl,

nerede kalmıştık?

yedik içtik iyi hoş...

toprağımda garip sahiplenmeler

bildiğimiz ne kaldı?

şimdilere yabancı,

tanınası ölüler.

ormanların sesi gibi,

hepimizin unuttuğu.

yalandan parlayan şehir,

sönük insanlığım.

güneş bile yetmiyor artık,

kafalar kalkmayınca.

kalksa bile ne görecek;

öylece sürüklenen,

çizgilerinde hayatın,

asla çizilemeyen.

kulağında fısıltılar,

milyonlar arasında;

deliliğine gizlenir,

delik bulamayınca.

kahve

2009-03-23T15:50:00.001+02:00

yetmeliydi yeni yetmeliğimiz,

ölçüsüzken bütün hayaller;

büyüdük adam mı olduk sonunda?

şefim pardon!

hesapta bir yanlışlık var galiba;

içtiklerimiz doğrudur da,

biz bunları yemedik.

manalı bir sona ulaşmışken,

bitirmeliydik saplantıları;

daha tazeyken gözlemlerimiz,

izin vermeliydik içimize;

kar da yağsın güneş de.

o kadar bitmiş ki, sondadır artık;

başlangıcının tek yolu,

bir başınalıktan geçer.

toprağa hiç değmemiş ruhlar;

belki çatlamazlar ama,

vuramazlar dışarı

susuzluğun ızdırabını;

yine de yumuşaktırlar.

L

2009-03-23T15:31:00.002+02:00

bir şiir,

sırf kelimeler

alt alta

diziliyor,

ve işaretlerle

vurgulanıyor

diye,

şiirse, hani belki!

gerektiğinde elbet; nasıl ki her, yan yana yazılan kelime, cümle değilse; bu da şiir olabilir. olmalıdır da; en azından, denemelidir. yine de olmadıysa, işaretli yerlerden, ayırabilirsiniz. ama bilin ki, o zaman; başlık da değişir.

ışıklarca yıl uzakta

2009-03-23T15:31:00.001+02:00

sadeleştirilmiş olmalıydık çoktan;

fazlalıklardan arınmış,

aç olmamalıydık en azından,

açıkta kalmamalıydık.

yetmeliydik birbirimize,

kendimize olduğu kadar.

şimdi bir çığlık neye yarar?

ancak ikiye ayırır insanları,

çığlık atanlar, ve atmayanlar.

ortasında olmalıydık çoktan;

güzel ve geniş zamanların.

huzursuz bir mirasyedi,

gururuyla intihar eder;

düşümde hayal kırıkları.

altı, üç, beş derken;

bari sayılmasın bu tur,

yeniden oynayalım.

her zamanki şımarıklığımızla;

kaybetmeye tahammülsüz,

ve habersiz duvarın ardından.

yassı silindir

2009-03-23T15:16:00.000+02:00

vaktinde çalınan bir şarkı;

şiir müzikle başlamalı

ve elbet onunla devam etmeli.

sürükleyen bir saksafon solosunun

imgesi yeterli değil şu an,

fırça darbelerini de duymak gerek,

siyah beyaz tuşları.

heyecanla bakan gözlerdir onlar,

aynı zamanda;

bilirler ne yapılacağını.

homily

2009-03-21T15:14:00.006+02:00

the beauty of sorrow,

deeps me in my ears.

better than a poem

written for a song.

much more epic

but highly avant-garde,

fairy tales of a present.

tenseness makes me feel

the up-tempo of our lives.

purity of vibrations.

retrospect them all,

just for a creepy sound.

in the space that it is

unique and self-created.

dynamism of every noise

ended up in difference,

clearing up minds.

environmental found,

sounds from a faster look.

and the words are also,

everywhere to hear it down.

sometimes a whoopy guiding.

composed to minimalize

a young person’s expectations.

playing the life itself,

flowing hyperbolical.

experiences on existence,

firstly to be lived by ourselves.

partible memories can also;

be connected or gone.

but the sounds of ten auras,

are still here to be with.

three more minutes then I’m...

sallanan sandalye

2009-03-18T18:53:00.001+02:00

lo-fi tınılar dağılmış her bir tarafa.

pencereden süzülen hüzmeler,

esintide uçuşan beyaz kumaş parçaları;

yarı şeffaf, olabildiğince hafif.

yana bırakılmış bir kol, umarsız

bir sineğin uçuşunda sözlerim;

kırmızısı tuğlanın, ve dokusu.

hareket eden gölgeler.

ustadır yaşanmışlığında sakinin;

parmak izimi bıraktığım kadehler,

tenimde lekelenen duman bulutları.

hayale açık, kuzey patikaları renginde

taze ve gittiğimden habersiz.

ışığın tonları bulaşmış yelkenlere;

savrulan sesler içinde arıza.

derinde gezinen enerji akışları,

biraz korkak, ve buyurgandır hiçe.

ellerimle büyüledim masanın kenarını,

kimselere çarpamasın diye.

beklenen kampanya

2009-03-18T03:07:00.001+02:00

usanmaz riyakarlık,

terkedilmiş topraklar;

yıkıma uzanan top güllesi,

medeniyetin ayak sesleri.

çılgınlığa tabi harcanış,

tasarlanmış bağımlılık;

anı anda tüketen,

yaşantısız parıltılar.

bir çubuk çek farketmez,

oniki taksite böleriz.

öyleyse

2009-03-18T02:19:00.003+02:00

döndüğümde susarız,

şimdi konuşalım;

ama gelince köşeye

bana da haber ver,

çarpışmayalım.

yorduğumda seyreliriz,

şimdi çoğalalım;

suya suskun olunca

öylesine dert ederler,

farklılaşmayalım.

sezdiğimde coşarız,

şimdi durulalım;

yakınımdan geçersen

kimselere duyurma,

hırpalanmayalım.

gördüğümde sergileriz,

şimdi gizleyelim;

rengin belli olunca

bana bir sigara ver,

zehirlenmeyelim.

sorduğumda lanetleriz,

şimdi kutsayalım;

tadına varınca varoluşun

herkese haber ver,

ıssızlaşmayalım.

sandığımda buluruz,

şimdi kaybedelim;

taşa geçtikçe izlerin

tertibine kast ederler,

olgunlaşmayalım.

çözdüğümde tıkanırız,

şimdi geri alalım;

laf çıkarsa haber ver

sarhoş zannederler,

ayıklanmayalım.

durduğumda hatırlarız,

şimdi hepten unutalım;

bana gelince boşver

hiç gitmesek bile,

uzaklaşmayalım.

hiç de kafi

2009-03-17T23:08:00.002+02:00

herde bulduğum hiçin,

arifesinde bekleyiş

yaklaşır, uzaklaşır

huysuzluğu da cabası.

taşınabilir yalnızlığımız,

herin bir anlatı

ötesinde mavilik.

hiç de komik, her de daim

hepsinden geçtim,

peki parmak uçlarım?

tersine yıkılan bir ev;

eninde dağılır,

sonunda kavuşur bahçeye.

ötesi hayalimde, hafifçe;

tersine havalanan bir kuş.

harfler bile içiçe geçmiş,

kim nereden bilsin

bundan sonra ne olacağını.

uyur-uyanık cümlelerin

birden çok ortası var,

biri kafi durmak için.

sound-track

2009-03-17T22:12:00.001+02:00

I tracked some sounds

of the happening;

watched the movie

of my secret own,

things have to clarify

and be forgotten,

till the start of a now.

some I tracked sounds

for the assassin;

reached the odd

over a victory,

roads have to signify

and be totalized,

before the finish of a past.

üçlem

2009-03-17T17:19:00.001+02:00

(bir) çeşitlilik

herdedir muhakkak;
boşuna değil kelimelerin,
ortaya koydukları
çeşni detay ile işlenmiş,
ve söylenmeyen
şüpheciliğimiz.

(iki) görelilik

çoğuldur muhakkak,
bir(i)birinedir öteki;
kendinden sonra başlayan
varoluşun.
bana göre şiir,
sana göre çikolata...

(üç) olasılık

vardır belki de,
çok daha fazlası
sabırsızlığımız.
bir şeylere son ararken;
ıskalar, başlangıçlar
asla tesadüf değil.

camda iki

2009-03-11T17:11:00.001+02:00

yağmur yağar,

camda iki insan.

elleri perdede kalır zarifçe.

hep zariftir elleri.

karanlıkta pek seçilmez,

yüz hatları.

ama bilinir yine de;

elleri gibi.

ve bilinir gülümsemeler

illa görmek gerekmez bazen.

zarif el sallanır karanlıkta,

yağmur havada kalır,

gülümseyişler kalır

yüz hatlarında.

bilinir sadece,

görmek gerekmez bazen.

yağar üstüne eğimli sokakların

ve yağar insanın üstüne

ve içine.

camda iki insan,

yağmuru yavaşlatır

sindire sindire doldursun diye...

Yolculuklarda sadece, kendi halinde, sade

2009-03-11T17:01:00.003+02:00

Yaylı çalgılara bayılıyorum.

Gözümü kapattım, açtım, kapattım yine;

Sesi açtım sonuna kadar ve uyudum.

Rüyadan dönüyordu bir çift,

Yolda karşılaştık, sanki bizdik.

Erkeğin saçları dökülmemiş, beyazdı yer yer

Olgun bir güven yayıyordu etrafına.

Kadında bir duru güzellik, ve en önemlisi

Anlamlıydı yüzü.

Gülümsedik yanyana geçerken.

Bahçelerden çok kendilerini sulayan

Gençlerle karşılaştım.

Haklıydılar,

Onların daha çok suya ihtiyacı vardı.

Benim de…

Suyun altında durdum bir süre.

Rüzgara döndüm kulaklarımı,

Yokoldu sesler, duyulmuyordu

Gençlerin konuşmaları.

Sadece rüzgar ve su.

Neler yaratmadı ki bu rüzgar ve su

Diye geçirdim aklımdan.

Ne dağlara şekil vermiştir

Yanağımdan aşağı süzülen su

Ne bitkiler döllemiştir

Tenimi yalayan rüzgar.

Oradan ayrılırken gençlere selam verdim

Karşılık yoktu, herhalde görünmezdim o an

Başka türlüsü mümkün değildi

Evet evet en mantıklısı buydu

Görünmezdim.

Yanımda yürüyen rüzgara bir sigara uzattım

Almadı, peki dedim yaktım bir tane

Ama biliyordum, dayanamayacak yine içecekti o da

Bırakamazdı sigarayı, palavraydı hepsi

Nereden geliyorsun diye sordum

“Bir yerden gelip bir yere gitmem ben aslında

Zannedildiği gibi

Ben heryerdeyim, bilmem anlatabildim mi?”

Çok iyi anlamıştım

Sonra bir baktım yoktu.

Sigarama göz attım, yarıya gelmiş

Güldüm.

Uyandığımda sadece uyanmıştım

Ve yol devam ediyordu.

Nefesli çalgılara bayılıyorum.

Sesi yükseltmek istedim, ama zaten…

Üzüldüm bir an.

Kendi sesimi azaltmaya karar verdim ben de…

Uyudum.

Rüyadan dönen kimseye rastlamadım,

Bir ben vardım ortalıkta.

Gerçi korkunç değildi bu durum

Uyumak için garip bir saatti

Saat kaçtı peki? Ne zamandır saate bakmamıştım

Yine de bakmadım

Biliyordum ki bir işe yaramayacak

Zamanın benimle ne işi olabilir ki

Bir traktör yanaştı, yavaşladı yanımda

Başımla selamladım onu

Saat kaç diye sordu

Bilmediğimi söyledim

Hem niye ilgilendiriyordu ki saat onu

Arkasından baktım

“Sana ne saatten be adam!

Defol git rüyamdan” diye bağırdım

Gözden kayboldu

Uyandım,

Rüyalarda sinirlenmek iyi değildi

Elbette ben de biliyordum bunu

Herkes bilir

Su.

Evet suya ihtiyacım vardı.

Bir dikişte içtim.

bir gece

2009-03-11T16:48:00.003+02:00

Nereye gideceğimi ve ne yapacağımı bilmeden yürüdüm o gece. Kalabalık her zaman olduğu kadar yoğun değildi ve böylesi benim için çok daha iyiydi. Zihnimi dağıtmak için insanların yüzlerini inceliyordum yürürken ve bu durumdan çok da hoşnut olduğumu söyleyemem; muhtemelen boş bakışlarla etrafı süzüyordum. Kalabalığın az olması biraz olsun işimi kolaylaştırıyordu. Aslında umurumda değildi boş bakışlarım, umurumda olan zihnimdekilerdi ve zihnim bana pek kolaylık sağlamıyordu o gece. Beni oraya buraya çekiştiriyor ve geriyordu. Sessiz sakin bir yere, evime gitmek ve kendimi kalabıkların arasında kaybetmek arasında gidip geliyordum sürekli. Yavaş ve ritimsiz adımlarla yol alırken sigara üstüne sigara yaktım bütün gece. Derken bir şarkı beni çekti ve kendimi bir kitapçının önünde buldum. Sigaramı içerken dinledim müziği. Ama yeteri kadar duyulmuyordu müzik ve elimde bir bira olsa hiç fena olmazdı. Kalabalıktan nefret ettim ve kendimi kitapların arasında buldum. Nereye gideceğimi bilmeden yürürken şimdi gözlerim kitap ve yazar isimleri üzerinde geziniyordu.

Müzik çalmaya devam etti ve elime kitaplar almaya başladım, durduğum yer tam da Bukowski kitaplarının önüydü. Birkaç şiir okudum önce, kitap arkalarına, ilk cümlelerine ve rasgele çevirdiğim sayfalarına göz attım. Kısa hayatını okudum. Her zaman düşündüğüm gibi çevirmeninin hayatını düşündüm. Hep merak etmişimdir ve çok az rastlarım bir kitapta çevirmeni hakkında bilgiye. Oysa bir insan bir kitabı boşuna çevirmez. Bir kitabı okuduğumda çevirmenin başka hangi kitapları çevirdiğini bilmek isterim ve hatta yazdıklarını. Ortak bir ilgi oluşmuştur çünkü o noktada çevirmenle. Yazarı kadar çevirmenini de kendime yakın hissederim bir kitabın. Hem yazar okumanın yanısıra çevirmen okumanın da ayrı bir güzelliği vardır benim için. Çevirdiği bir kitabı sevdiysem, diğer çevirileri de ilgimi çeker çoğunlukla.

Boris Vian kitaplarına göz attım sonra, Sartre kitaplarına, Palahniuk’a, bazı kitaplarda kapakta bile geçmiyordu çevirmenin ismi. Yayıncılara sinirlendim ve elimde hala bir bira yoktu. Oysa bir kitapçıda kitaplar arasında dolaşırken bira içmek ne kadar keyifli olurdu. Müzik hala çalıyordu ama ben artık daha çok kitaplara odaklanmıştım. Bir kaç kitap almaya karar verdim. Sanırım bu konuda kendimi pek dizginleyemiyorum özellikle son zamanlarda. Artık etiketlere de göz atıyordum. Bir Palahniuk bir Vian ve bir de Sartre aldım. Varoluşçuluk. İki baskısı vardı Varoluşçuluk’un, 2005 ve 2007. 2005’in kapağı daha yüksek gramajlıydı, koltuğumun altına koyup devam ettim. Bukowski bu furyaya yetişememişti, ona bakarken kitap almayı düşünmüyordum henüz. Sonra klasik dünya edebiyatı raflarına yöneldim, pek zamanı değildi sanırım. Çok vakit harcamadan şiir reyonuna geçtim ve bir de Cem Akaş kitabı aldım. İnce uzun düz bordo bir kapak, sadece yazarın ve kitabın ismini taşıyordu. Hafif pürüzlü bir doku ve henüz birbirinden ayrılmamış sayfalar. Çok çekiciydi. Dört kitap almıştım ve sanırım artık durmalıydım. Ama dolaşmaya devam ettim. Dergilere göz attım biraz. Sosyoloji, felsefe raflarında dolaştım. Yavaş yavaş kütüphane zamanlarımın geldiğini hissettim. Açıkçası gelmesini de istiyordum. Yirmiüç yaşındaydım ve doğru düzgün bir kütüphane alışkanlığım olmamıştı hiç*. Kalabalıklara sinirlendim ve özellikle kendime. Kalabalıklardan bana neydi ki?

Çıktığımda biraz rahatlamıştım. Kitap almak rahatlatıyor beni, sayfalara dokunmak. Sonra o kitap kokusu. Duyanda beni çok okuyan biri zannedecek, gerçi şu aralar fena okumuyorum ama okumak da yazmak da bir mücadele aslında benim için. Eksikliklerini hissediyorum hayatımda olmadıklarında ama yine de birşey yapamıyorum bazen. Hiç gitmeyeceklerini bilmek küstahça ve adice bir güven veriyor bana. Haksızlık ettiğimi de biliyorum onlara karşı. Gerçi yazmak çok farklı. Yazabildiğimden hiç emin olmadım. İlk gençlik yıllarımda beğenirdim yazdığım şiirlerin bazılarını. Düz yazıya pek yaklaşmazdım. Sonra o defterler kayboldu.

Yazdıklarım ve düşündüklerim beni heyecanlandırmalı önce, tabi yaptığım diğer şeyler de öyle. Kurduğum cümleler beni vurmalı. Beğeneceksem de beğenmeyeceksem de böyle olmalı bu. İnişlerim ve çıkışlarım ancak o zaman anlamlı olur. Heyecan vermeli yaşamak bana. Cümleler durduğunda uyku bastırır ya da bir başka şey yapma fikri dolar zihnime. Müziği mi değiştirmeli acaba? Gidip kendime bir votka daha mı koysam? Ellerim saçlarımın arasında gezinir, başımı tavana kaldırıp bakarım. Oysa bakmam gerken yer kendim olur çoğu zaman ve ben en cesur cümleleri henüz kurmadım. Ama müziği gerçekten değiştirmeli sanırım. İşte o anda albüm zaten bitmişse işlerin yoluna gireceğinin işaretidir. Yeni bir albüm koyarsın ve yeni bir yerdesindir artık. Üstelik eski yerini de zamansız terketmeden, tam kararında.

*Yirmibeş yaşındayım ve hala yok.

on that EP

2009-03-10T02:42:00.002+02:00

better not land me down,

so keep an eye on the dust.

extended plays,

reflecting the uncertainity.

thrown over but known,

to end up in the ground.

surely spaced and

relatively connected.

foresights of a stable,

extended that all;

we both play for.

considering the guilt;

ex-tend to say it loud

just-ice freezing me out.

and I won’t land you go;

one another play only,

to extend then hold.

bana bir ikilik yapar mısınız?

2009-02-28T01:41:00.004+02:00

Yazmak insanlara sizden nefret etme hakkı tanır. Tahmin edersiniz ki tersi de geçerli. Bu noktada hangisini tercih edeceği kısmen yazara kalmıştır ama ben daha çok aç gözlü olanları severim. Saatlerle yetinemeyip uykusuz kalan aç gözlü hayalperestleri. Okunduğunda sevgiyle karışık bir kıskançlık uyandıracak zeka parıltılarını. Hatta okkalı bir küfrü akla getirecek mıhlanmaları. İyi, kötü demeden sergileyen yüce imge kurucularını.

Etraftan birşeyler duymak istediğinizde her zaman karşınıza çıkacak cümleler bulunur. İyi dinlerseniz her ses cümledir diyebilirim, sessizlik de pek tabi. Zaten cümlenin dizgiselliği de o kadar önemli değil. Kelime bulutunun içinde yaşamaya çoktan alıştığımızı düşünüyorum. Öyle mi? İkisiyle birden başedemeden varolmak imkanlı mı artık? Her neyse, kalanlar da gidenler de hep bizden gibi görünüyor nasıl olsa, gerçekten kalmadıkları ya da hiçbir yere gitmediklerinden olsa gerek. Hep bir ikilik, bir tane daha mı; yoksa?...

Güzel kelimeler bulup etrafında cümleler şekillendirmek yazmak olabilir. Yine de mesele öznelliğinde düğümleniyor. Nefret ya da sevginin çıktığı yerdir burası. Kimin güzeli? Ve ben bu seçilmişe baktığımda ne hissediyorum? Sahi, siz ne hissediyorsunuz seçilmişler hakkında? Tamam çok fazla soru sormayacağım artık, ama bu cevaplar vereceğim anlamına da gelmez; sanki vermem imkanlıymış gibi...

Bana bir ikilik yapar mısınız? Bırakın okumayın artık, işte oldu bile. Yazın heryerden fışkırır. Satır üzerinde gezinen gözlerin çıkardığı sesten bile; ve bu bazen son cümleye duyulan meraktır.

taşan aklın kıyısı ötesine

2009-02-27T17:31:00.003+02:00

sadece diğerlerinden az muhtemel

iyiyi görmek için yaşamayacak.

kendinizde hastalık üretin

bir şaheser ümit edin.

görüşler sadece zamanımı harcadı.

daha önce yapılmış olan

bir süsten ziyade,

çılgın sığınaklardalar.

her dakika doğan bir arayıcı var,

erkekler bozulmuş, yasalar çiğnenmiş

akıllı insanlar şüpheyle dolu,

fırtınayı bilen.

kalabılığın acayiplikleri

serbest kalmayı bekliyor.

beni davet bile etmediler

ardından geleni bilmeksizin.

sadece yalın kaosu

farklılaşmamış garipliğin.

şeylerden yaptığımız pislik

çizgiden ibaret bir yerlere çizdiğimiz;

belki de gezegeni, havaya uçurmayız.

değerlerin doğru ölçeğinde

çoşkuyla yuvarlanacak.

sonraki an için en iyi yer

müstehcen olmalı

ve duyulmamış;

özgürlüğüm için esas olan

içinize giyin, en çok işe yaradığı yere.

saygı duyun bütün hoş tuzaklarınıza.

gerçeklik delirmektir,

bütün biçimde uzlaşıldı;

karmaşanın son barınağı,

haddini bilmez insanlar.

geliştirmeye çalışın onları,

sadece gösterişin özet bir anı

eğer zaman yeterliyse,

düşünmeye çalıştığınız kelime;

hayatınızın sonuna kadar huzursuz etmek istiyor.

as I know

2009-02-27T15:53:00.001+02:00

we have nowhere to die

and no time to find.

urgent flashbacks,

respectful sameness.

ongoing under-estimations.

a song that is not playing

and a poem about;

to spent already.

copyleft vibes of our souls

2009-02-27T15:23:00.003+02:00

do not come to hesitate me.

it’s just an imaginary there

to be-coming with hostile memories,

a scream over the past decade,

and a duality between.

operational issues to co-operate.

why is that “just” beautiful

to use in a second row.

for the sake of a japanese

blue has to interpret;

walking on a harsh pavement,

with the thin layers of

and the smoke of your violence.

do not come to hesitate me.

it’s just an obligatory there.

up for the memories,

of the unknown.

over the side of a brimming mind

2009-02-27T04:46:00.002+02:00

just less likely than others

will not live to see the good.

produce disease in yourself

expect a masterpiece.

notions have only wasted my time.

what has been done before

rather than an ornament,

are all in lunatic asylums.

there’s a seeker born every minute,

men are corrupt, laws are broken

wiser people so full of doubt,

who knew the storm.

vagaries of the crowd

waiting to be released.

they don’t even invite me

not knowing what comes next.

just the plain chaos of

undifferentiated weirdness.

the mess we have made of things

consists of drawing the line somewhere;

may be we won’t, blow up the planet.

in the right scale of values

it will roll in ecstasy.

best place for the next moment

should be obscene

and not heard;

essential to my freedom

wear it inside, where it functions best.

respect than all your fine trappings.

reality is to go insane,

the whole form is compromised;

the last refuge of the complex,

people in an impudent way.

try to improve on them,

just a brief moment of vanity

if there is time enough,

the word you’re trying to think of;

want to annoy for the rest of your life.

alıntıyla başlayan

2009-02-24T14:45:00.004+02:00

garip bir gün;

renk yok,

biçim de öyle

titreşimler sadece

elini omzuna atan

bir ağabey gibi

kardeşinin.

gelip geçen dalgalar,

sürekli süreksizliğimiz.

inelim, çıkalım,

yine de garip!

değil mi?

hayırla kurulan

karşıtlık

ilkesidir ezberinin,

aman bozulmasın

kendinden menkul değerler

2009-02-19T17:13:00.004+02:00

Ellerim sıcak ve kuru olsun istiyorum. İhtiyatlı, ustaca, usturuplu, zarif işlerin habercisi. Ama terde emek ve heyecan da vardır; soğukta zindelik. İstekler; zamana bağlı ve değişken değerler, hepsi kendinden menkul. Gitmeye karar verip bir sabah, öğlen kalırsınız. Oysa ceket askıdadır, alınmaya hazır, cepleri dolu. Zihinse çoktan gitmiştir, başka yerlerde geziniyordur bile, çoğu zaman olduğu gibi; evindedir. Ortalama bir kura sabitlenip arz talep dengelerini kurmaya çalışır. Güncel metaforlar kurar, eleştirir bazen. Karşıdan gelenin kaldırımdan mı, yoksa yoldan mı yürüdüğü önemlidir. Ve yalnız olup olmadığı, ve elindekiler, üstündekiler, yüzündekiler; ve zihnindekiler.

Bir duvara yaklaşınca gölgesi ilgimi çeker, yüksekliği, dokunuşu. Dibine çökülebilir mi? Atlanır mı acaba üstünden? Dost mudur? Bir şişe fırlatılmış mıdır yüzüne? Sigara söndürülmüş müdür derzlerinde? Peki ne tepki vermiştir?

Gidin kendiniz sorun.

Süregelen değişkendir, ama değişkenlerden bağımsız olarak süregelir. Kendine geldiğinde değişmiştir, her kendine gelişinde öyle...Kendinde olmadığında değişkense de, yaşantılar kopuk, değerler menkul, algısal süreksizlik bakidir. Ve bir duvarın süregelişi, düşündüğümüz kadar sabit değil.

Gelgelelim izleyeni izlemek belgesel bir yöntem olabilir. Bir sokaktaki televizyon çekimini izleyen kalabılığın merakı neyle açıklanabilir? Merakın yönelimi açıkça ortaya konduğunda merak edilenin özü; ‘merak edilen’ olması ve bunun bilinmesi yüzünden değişmez mi?

Yazının devamını merak ediyor musunuz? Ona göre devam edeceğim. Peki, yazının devamı imgedir, daha önce olduğu gibi...

eylemsiz şiir

2009-02-14T01:55:00.004+02:00

bir düşün karşılığı
ve her zamanki gibi,
olağan bir başlangıç...

eylemden çeşitli,
ziyadesiyle gergin
ruh hallerinin yansıları.
sınırlarla dengesiz
bütünün ara halleri.

tanımlara bağımlı
sıfatlardan mütevellit
kırıntıları yaşantıların.

bir kaç paragraf...

2009-02-14T01:26:00.007+02:00

Güzel şeyler küçük paketlerle gelir. Düzeltmelere ihtiyaç duyuşumuz hatalı üretimimizden olsa gerek. Bir bara oturup sadece susadığın için bira içme özgürlüğüne sahip olamamak kötü bir durum olmalı. Neyse bunlar arta kalanlar.

Bir shot bitki likörü, öncesinde bir sigara. Yalnız takılmayı seviyorum. Sokaklarda yürüyüp insanların yüzüne bakmayı; ya da binaların. Dünya sandığımızdan çok daha ilgi çekici aslında. Ve işin en güzel tarafı kafandan geçenleri kimsenin bilmemesi; ya da bunun senin insiyatifinde oluşu; bir lanet belki bir kutsama. Biz yine de sadece, hiç değilse varoluşumuzu kutsayalım. Sonunu baştan yazdığımız hayat denemelerimiz bu kutsamaya ne kadar elverişli bilmiyorum. Belki bir gün sonunu düşünmeden yürüdüğümüz bir yol buluruz kendimize. Şimdilik dumanla idare edelim.

Otobüste ya da metroda ayakta kitap okuyan insanlar vardır. Hep sezgisel bir sempati duymuşumdur bu insanlara, muhtemelen ben de onlardan biri olduğum için. Yakınlarındaysam ne okuduklarını görmeye çalışırım, uzaktaysam bazen tahmin oyunu oynarım. Modern yaşamın cilveleri. Geçen gün yolda okumak için Bukowski aldım, “Kaybedenin Önde Gideni”. Çantamı almamıştım o gün, yanımda ne defter ne kitap vardı. Kapağını göstermeden okudum otobüste, kendime saklamak istedim muhtemelen, belki de merak uyandırmak. Ben olsam merak ederdim. Yaşlı kurt; çantamdaki koca şişeyi açıp yanına bir sigara yakmamak için kendimi zor tuttum. Neyse ki o koca şişe vardı da onun çantamda oluşunun küstahlığına sığınabildim. Yoksa halim haraptı o sıkışık makinada.

Sokakları en çok geceleri ıssız olduklarında seviyorum. Seslerini o zaman duyuruyorlar asıl, kendilerini o zaman hissettiriyorlar. Ürpertiyorlar mı insanı, yoksa dinginlik mi veriyorlar ya da ilham mı o zaman belli oluyor. Ve hepsi birbirinden değerli. Bazen her paragrafta bir sigara yakarsın ve devam edersin. Sokaklarda yürümek de öyle. Onca kalabalığın arasında tedirginlik duymadan gezersin ama ıssız bir sokakta yalnız yürürken karşıdan gelen ikinciye şüpheyle bakarsın. Ama kalabalıklar da tedirginlik vericidir çoğu zaman. Ne işi var bunca insanın burada? Madem buradasınız haydi içelim o zaman, tedirginlikler azalsın.

Şimdi bana bunun ne olduğunu soracaklar. "Hiç" diyeceğim. Anlarlar mı acaba?

Son cümle:

Güzel şeyler küçük paketlerle geliyorsa eğer, küçük paketleri küçük yapan büyük paketlerde ne var?